اشعار انتخاباتی--- حمید آرش آزاد

اگر به من راي بدهي...!؟

گر كه شوم انتخاب، فيل هوا مي كنم

بهرِ همه مردمان، برج بنا مي كنم

مي شكنم شاخِ غول، مُفت، نه با زورِ پول

از اوتاوا، تا سئول، بنده شنا مي كنم

مي پزم آشِ انار، چاشني آن خاويار

صحبتِ دوغ و خيار، در همه جا مي كنم

تا ببرد بر تو رشك، ريزد از اين رشك، اشك

پيش رقيبِ تو، كشك، تويِ غذا مي كنم

چون دو هزارو سه شد، ليف كم از كيسه شد

وضع رقيبان «سه» شد، بنده صفا مي كنم!

نامِ مرا، اي عزيز! گر بنويسي تميز

من به جهان، از پريز، برق عطا مي كنم

مي دهمت يك رطب، تا كه بكوبي به لب

بعد تو را روز و شب، بنده دعا مي كنم

اي كه تو مردِ رهي، راي به من گر دهي

قدَّ تو سروِ سهي، چهره، سها مي كنم

اي گل من، اي صدوق! مي دهمت من حقوق

بعد كمي حقَّ بوق بر تو ادا مي كنم

مي كشم هر كوچه، گاز، مي شود ارزان، پياز

مي زنم آهنگ جاز، شور و نوا مي كنم

باز كنم بختِ تو، تازه كنم رختِ تو

نرم كنم سختِ تو، بين كه چه ها مي كنم

گر بدهي راي را دينِ تو گردد ادا

جيبِ تو را اين هوا «!» پُر ز قاقا مي كنم

«آرش» اگر اين ميان خواست گشايد دهان

بر دهنش بي گمان، مشت رها مي كنم

شعر ملمع

رايي منه وئرين!

كانديدالاردا لاپ هامي دان ياخشي‌سي منم

           «چل سال رفت و بيش، كه من لاف مي زنم»

وعده «مي» اولسا، ساغري ده «ميكروفون» منيم

           «ساغر نشد تهي ز مي صاف و روشنم»

چوخ پارتي لي، نفوذلو آدام ايسته سز، بيلين

            «كز چاكران پير مغان، كمترين، منم»

مدرك، قيافه، هم ده شيرين ديل واريم منيم

            «پيوسته صدر مصطبه ها بوده مسكنم»

رايي وئرين منه، دئمه يين چوخ قويوب بارا

             «كالوده گشته خرقه و پاكيزه دامنم»!

ايش بيرليگي ياراتمالي يام هاي- كويومله من

           «كو همرهي كه خيمه از اين خاك بركنم؟»

دورد ايل قاباقكي راي وئره نلر هاياندادير؟

           «كز ياد برده اند هواي نشيمنم»!

قوي شهر شورا سيندا اولوم عضو، بيرده گور

          «با اين لسان عذب، كه خامش چو سوسنم»!

هر بحث گلسه اورتايا، اوللام مخالفي

          «در بزم خواجه، پرده زكارت برافكنم»

«حافظ»! به زير خرقه، قدح تا به كي كشي؟»

ياشاسين كانديدالار...!

هر نئچه كانديدا اوْلا، بنده حمايت ائيله‌رم

تك- تكينه گونده گئديب، عرضِ ارادت ائيله‌رم 

سحر، بئش- اوْن ستاد گزيب، آخشامي اللي‌سين- يوزون

گئجه بئش- آلتي يوز يئره گئديب، اقامت ائيله‌رم 

بوردا ستاد رئيسي‌يم، باشقا ستاددا چاي وئره‌ن

فرق ائله‌مز، هايان گله، دوْيونجا خدمت ائيله‌رم! 

اله آلاندا بير «قاوال»، چالاندا ياخشي «زورنا» يام

ساغ‌ايله ياخشي دوْست اوْلوب، سوْلا رفاقت ائيله‌رم 

چپيك چالاندا، وار اليم؛ دُعا گره‌كسه‌ده، ديليم

فيشقادا ايسته‌سز، چالام؛ دوروب، قيامت ائيله‌رم 

«اصلاح» اوْلا، «اصول» اوْلا، هم «طلب»‌ام، هم‌ده «گرا»

چون‌كي يئله اينانميشام، اوْندان اطاعت ائيله‌رم 

سئچگي گونو گله‌ن زمان، محلّه آغ ساققالي‌يام

بئش- آلتي حؤوزه‌ني گزيب، رأيه نظارت ائيله‌رم

نتيجه‌ني وئره‌ن زمان، كيم چيخا، يوْخ تفاوتي

بنده، تئز عرضِ تبريكي، همان اوْ ساعت ائيله‌رم 

بئش- اوْن غزئت‌ده تبريكيم، ائرته‌سي گون چاپ اوْلمالي

هم‌ده حضوري خدمته، چاتيب، زيارت ائله‌رم 

ايندي بو يوْل طلبكارام، چيخان داداش‌دا بوْرجلودور

سلام‌لارين سايين اوْنا، داها زيادت ائيله‌رم 

عرض ائده‌رم‌ كي: «سروريم! قُدرته عاشق دگيلم

اجازه وئرسه نيز، فقط خدمته همّت ائيله‌رم! 

بئش- آلتي جور مشاورت، اللي رقم معاونت

اوْندان علاوه، اوْن يئره، اؤزوم وزارت ائيله‌رم»! 

بوْللوجا وار زيرك‌ليگيم، هم ال- آياق، هم‌ده اوزوم

بو سرمايايلا، هر يئره گئده‌م، رياست ائيله‌رم 

ائده‌رسه «آرش» انتقاد، ساققالينا گوله- گوله

باياتي‌لار

جان قوربان انتخاباتا!

ياشاسين انتخابات

ائله باغيشلار حيات

بوتون غم- غصّه‌لردن

بيزلره وئرير نجات!

***

گلير رنگ‌لي كاغيذلار

بزه‌نيري دام- ديوار

فابير قالار چاليشيب

تؤره‌دير بوْللو شعار!

***

سس، ايلديريم تك شاخير

دوشمنين باغرين ياخير

كانديدا سؤز باشلايير

وعده، سئل‌كيمي آخير

***

اوْخ- ياي‌لارين قورورلار

باهاليغي وورورلار

ائلين اوْتاق، ميطباخين

پول‌لاري دوْلدورورلار!

***

كانديدالارا احسن

ياريش قوْيورلار بيردن

بيري بيزه نفت وئرير

بيري اللي مين تومن!

***

گؤندوزاوْلسون يا گئجه

قناعت گلمير وَجَه

شيش‌لره چكيليرلر

مين‌لرله يازيق جوجه!

***

باشلاياندا صحبته

سؤز وئريرلر ملّته

ايكي- اوچ آي كئچمه‌ميش

كُرنشي در پيشگاه يك «والنتاين» خودي

حميد آرش آزاد

عارفان راستين، از ابوسعيد ابي‌الخير گرفته تا مولوي و شيخ‌شهاب‌الدين سهروردي و ديگران «عشق» را نخستين آفريده‌ي حضرت باري‌تعالي شناخته و اصولاً اصلي‌ترين هدف از آفرينش هستي را ايجاد عشق و زنده نگاه داشتن آن از ازل تا ابد دانسته‌اند.

اينان، آن «امانت» را كه دشت‌ها، كوه‌ها، اقيانوس‌ها، آسمان‌ها و حتي ملايك خود را در كشيدن بار آن ناتوان ديده‌اند و تنها انسان شايستگي‌اش را داشته است، همان «عشق» مي‌دانند و «بلي» گفتن انسان در پاسخ به پرسش «أَلَستُ بِربّكُم» را همان تعهد در پذيرايي «عشق» و ادامه دادن «وفا» تعبير و تفسير كرده‌اند.

در كانون پاك خانواده‌ها نيز «عشق» به سان چراغي مقدس و آتشكده‌اي هميشه روشنايي آفرين و هستي‌بخش است كه دل‌ها را جاودانه روشن، گرم و بهاري مي‌كند و اهريمن بي‌وفايي، خيانت و ناراستي را به نابودي مطلق مي‌كشاند.

داستان‌ها و افسانه‌هاي عاشقانه بخش‌هاي بزرگي از ادبيات، بخصوص اشعار اقوام، نژادها و ملت‌هاي گوناگون جهان را تشكيل داده و موجب آفرينش آثار بسيار زيبا و دل‌انگيزي شده‌اند. آثاري كه خواندن و شنيدن آن‌ها، درهاي جهاني بسيار زيباتر از بهشت را بر روي دل‌ها و احساس‌هاي پاك و لطيف هر خواننده و شنونده‌اي مي‌گشايد و انسان‌ها را در لذتي آسماني و اثيري غوطه‌ور مي‌سازد.

همه‌ي اين داستان‌ها و افسانه‌ها، زيبا و روح‌نواز هستند، در اين بهشت‌هاي ساخته شده توسط نيروهاي اهورايي روان و ذهن انسان‌ها، اقيانوس‌هايي از نور، صفا، پاكي، عرفان، فداكاري و... موج مي‌زند. اما در ميان اقوامي كه من با ادبيات آن‌ها آشنايي دارم، داستان‌هاي مربوط به ترك‌هاي اوغوز يك سر و گردن بالاتر از ديگران ايستاده‌اند و در اين ميان، داستان «دلي دؤمرول» از كتاب «دده قورقوت» واقعاً چيز ديگري است.

در ادبيات عاشقانه‌ي عربي و فارسي، هميشه مرد «عاشق» و زن «معشوق» هستند. در اين ادبيات، مرد «فاعل» است و زن «منفعل» و بدين ترتيب، هميشه مرد پيشقدم و زن قبول‌كننده است.

تنها در ادبيات ترك‌هاي اوغوز مي‌بينيم كه همسر و معشوق مرد «پهلوان» در تيراندازي، شمشيرزني، گرزكوبي، كشتي و جنگ، نه تنها چيزي از شوهر خود كم ندارد، بلكه گاهي روي دست او هم بلند مي‌شود.

در اظهار عشق نيز، زن و مرد، هر دو «قوْپوز» را به سينه مي‌فشارند و اشعار عاشقانه مي‌سرايند و مي‌خوانند و زنان در اين گفتگوي شاعرانه و موزيكال نيز، به قول معروف، به هيچ وجه كم نمي‌آورند.

نمونه‌هاي اين موارد را مي‌توان در بيشتر داستان‌هاي كتاب «دده قورقوت» و همچنين داستان‌هاي «كوراوغلو»، «شاه اسماعيل و عرب زنگي»، «اصلي و كرم»، «عاشيق غرب ايله شاه صنم» و... فراوان ديد.

در داستاني از «دده قورقوت» پهلوان بسيار بزرگ و مغروري به نام «دلي دؤمرول» كه در همه‌ي عمر خود مزه‌ي تلخ شكست و ناتواني را نچشيده و مرگ هيچ انساني را تا آن زمان نديده، عده‌اي مردمان سوگوار را مي‌بيند كه سيل اشك از چشم‌ها روان ساخته و بر سر و سينه‌هاي خود مي‌زنند.

پهلوان پيش مي‌رود و دليل اين ماتم بزرگ را مي‌پرسد. در پاسخ به او مي‌گويند كه يك جوان از ايل گرفتار «مرگ» شده است.

«دلي دؤمرول» در مورد «مرگ» سئوال مي‌كند. جواب مي‌دهند كه مرگ توسط «عزرائيل» صورت مي‌گيرد و او، به فرمان پروردگار جهانيان، از آسمان مي‌آيد و جان انسان‌ها را مي‌گيرد.

«دؤمرول» كه چيزي در مورد فرشته‌ي جان‌ستان نمي‌دانسته و خود نيز به جواني و نيروي بدني بي‌همتاي خود مغرور بوده، مي‌گويد: «اگر عزرائيل مرد است، بيايد و جان من را بگيرد و در مقابل، ببيند كه چه بلايي بر سر او مي‌آورم»!

اين غرور و جسارت پهلوان جوان موجب خشم حضرت باري‌تعالي مي‌شود و خداوند به عزرائيل امر مي‌فرمايد كه برود و جان او را بگيرد.

عزرائيل- شايد براي قدرت‌نمايي به اين پهلوان جوان و جسور و آشكار ساختن ناتواني‌هاي او- مي‌آيد، اما چند بار دؤمرول را بازي مي‌دهد و او را عاجز مي‌سازد و در نهايت، او را سرنگون مي‌سازد كه جانش را بگيرد.

دؤمرول از عزرائيل پوزش مي‌خواهد و خواهش مي‌كند كه كاري با او نداشته باشد. ولي فرشته‌ي مرگ به او اطلاع مي‌دهد كه هيچ اراده و نيرويي از خود ندارد و مطيع و مأمور پروردگار است.

دؤمرول از او تقاضا مي‌كند كه اجازه دهد نمازي بخواند و از درگاه الهي طلب بخشايش بكند. عزرائيل هم براي اين كار او را آزاد مي‌گذارد. پهلوان جوان نماز مي‌خواند، به درگاه قادر مهربان روي بندگي مي‌سايد، از گناه و جسارت خود توبه مي‌كند و مسألت مي‌نمايد كه او را ببخشايد. خداوند هستي‌بخش نيز توبه‌ي او را قبول مي‌فرمايد، اما براي رهايي جانش از مرگ، به او امر مي‌فرمايد كه يك «جان» ديگر را معرفي بكند تا عزرائيل آن جان را بگيرد و دست از جان او بردارد.

دل دؤمرول، پيش مادر و پدر خود مي‌رود، ماجراي خود را برايشان تعريف مي‌كند و از آن دو پير بسيار سالخورده و نزديك شده به مرگ، خواهش مي‌كند كه يكي‌شان جان خود را به درگاه پروردگار تقديم بكند، اما هر دو مي‌گويند كه جان برايشان از هر چيزي عزيزتر است و نمي‌توانند از ادامه‌ي زندگي خود چشم بپوشند، حتي به قيمت جان و زندگي تنها پسرشان!

پهلوان نااميد شده از سوي عزيزترين كسان خود، پيش عزرائيل بازمي‌گردد و مي‌گويد كه چاره‌اي جز دادن جان ندارد، اما تقاضا مي‌كند ملك‌الموت چند لحظه به او مهلت بدهد كه همسر خود را ببيند و وصيت بكند.

دؤمرول پيش شريك زندگي خود مي‌آيد و بعد از شرح ماجرا، همه‌ي ثروت‌هاي خود را به او مي‌بخشد و حتي توصيه مي‌كند كه بعد از مرگ وي، همسري ديگر براي خود انتخاب كند و از جواني و زندگي خود برخوردار بشود. تنها خواهش دؤمرول اين بوده كه فقط از دو بچه‌ي يتيم او خوب پرستاري بشود كه رنج بي‌پدري را احساس نكنند.

با شنيدن اين ماجرا، همسر دلي دؤمرول به شوهر پهلوان خود مي‌گويد: «بعد از تو، همه‌ي آب‌هاي جهان بر كام من زهر تلخ و همه‌ي نعمت‌هاي گيتي بر من حرام باد. اگر دل به مردي بسپارم، خانه‌اش برايم جهنم و خودش اژدهاي اهريمني باد. مگر يك «جان» چه ارزشي داشت كه پدر و مادرت از تو دريغ كردند؟ به جناب عزرائيل بگو بيايد تا من، با اخلاص و شوق تمام، جانم را تقديم بكنم، زيرا كه مردن در راه شريك زندگي خود را جاودانه‌ترين زندگي مي‌دانم.»

اين بار، دلي دؤمرول و همسرش، با هم در پيشگاه پروردگار به خاك دعا و نياز مي‌افتند. هر دو از خالق هستي مي‌خواهند يا جان هر دو نفرشان را بگيرد و يا آنان را مورد بخشايش و عنايت‌هاي پايان‌ناپذير خود قرار دهد. حضرت‌حق نيز گناه و جسارت بندگان توبه‌كرده‌ي خود را عفو مي‌فرمايد و به هر كدام 140 سال عمر مي‌بخشايد.

اينجاست كه شاعر بسيار بزرگ و نامدار و سراينده‌ي فقيد معاصر آذربايجان، زنده‌ياد «بولوت قره‌چورلو- سهند» در كتاب «سازيمين سؤزو» مي‌سرايد:

دئمك بير قادينين عشقي- وفاسي

تانري غضبينه غلبه چالدي

دؤمرولون گول آچدي گونو- دونياسي

يوز قيرخ ايل ياشادي، يوز قيرخ ايل قالدي

***

انسانليق يوكسه‌لن ان اوجا يئرين

بير آدي سئوگي‌دير، بيري محبت

هر ياني آختارديم من درين- درين

آرايا بيلمه‌ديم باشقا حقيقت

«والنتاين»، اين روز عشق، وفاداري و دلدادگي پاك و حلال ميان همسران جهان را گرامي مي‌داريم و به عموم زنان و مردان متأهل و سرشار از وفا و صفا در هر نقطه از كره‌ي خاكي تبريك مي‌گوييم. اما خود نيز در اين ميام حرفي براي گفتن داريم.

مردمان غرب، بعد از پشت سر گذاشتن دوران تاريك و جهنمي موسوم به «سده‌هاي ميانه» و پس از آغاز عصر «انقلاب صنعتي» در اروپا، توانستند نوعي «انقلاب فرهنگي» نيز پديد بياورند و از آنجايي كه بر تكنولوژي مدرن و رسانه‌هاي گروهي تسلط يافته‌اند، توانستند همه‌ي پديده‌هاي دلخواه خود را «جهاني» بكنند، در حالي كه در برخي موارد، ما بسيار بهتر از آنها را داشتيم.

اينك در برابر واقعيت‌هايي قرار گرفته‌ايم كه نمي‌توانيم آنها را به سود خود تغيير بدهيم. در «عصر اطلاعات»، زندگي مي‌كنيم و كره‌ي خاكي بسيار پهناور روزگاران گذشته، اكنون تبديل به يك «دهكده‌ي كوچك جهاني» شده است و با اين سرعت پيشرفت ماهواره، اينترنت و ساير وسايل ارتباطي، بدون شك در آينده‌ي نه چندان دور، تبديل به يك «خانه» خواهد شد.

در چنين شرايطي، ما نيز «جهاني» باشيم و جهاني نيز بينديشيم و مراسم «جهاني» و مربوط به همه‌ي انسان‌ها را گرامي بشماريم و خود نيز فعالانه در آنها شركت نماييم. اما اين جهاني شدن، هرگز نمي‌تواند و نبايد ما را از ارزش‌ها و مراسم ديني، ملّي، قومي و فرهنگي ويژه‌ي خودمان دور سازد و با «خويشتن خويش» بيگانه نمايد.

به عنوان مثال و در همين موردي كه در حال حاضر با آن روبرو هستيم، مي‌توانيم و بايد هم مراسم مربوط به «والنتاين» را باور كنيم و به اجرا دربياوريم، ولي اين حق مسلم را نيز براي خود قايل شويم كه افزون به نام «جهاني»، يك نام «بومي» متعلق به خود را روي آن بگذاريم و مثلاً آن را «دؤمرولون وفالي قاديني گونو» و يا به طور خلاصه «سئوگي گونو» بناميم.

ايستكلي نَوَه‌م، آيداخانيم

حميد آرش‌آزاد

سني گؤزه‌ل ياراديبدير طبيعت، آيداخانيم

بهشت، اوْ حُسن‌دن، آنجاق بير آيت، آيداخانيم

ناغيل‌لارين پري‌سي، هم بهشت حوري‌لري

سنين‌جه گؤرمه‌ميش اصلاً وجاهت، آيداخانيم

شيرين‌ليگين، نئچه يوزمين پته‌ك‌دن آرتيق‌دير

هم اوْنجا دوز داغي تك وار ملاحت، آيداخانيم

گونش‌ده، آي‌دا، سنه سجده ائتسه‌لر، يئري وار

«وُنوس» گره‌ك سنه ائتسين عبادت، آيداخانيم

هم ائتسه فخر سنه «فخري» طايفاسي، يئري وار

چكه‌ر هم «آرشِ آزاد» منّت، آيداخانيم

يقين بو طايفالاري چوْخ سئويب اولو تانري

كي، سن كيمي بالا ائتميش عنايت، آيداخانيم

بوتون بو وار ـ يوْخوم، هم‌ده جانيم سنه قوربان

بو شرط‌ايلن، اوْلا من‌ده لياقت، آيداخانيم

هامي بيلير، سني بير «تانري‌جيك» كيمي سئوه‌رم

ولي بو اوْرتادا وار بير شكايت، آيداخانيم

گؤزه‌ل‌ليگي سنه بوْل وئرميش آللاه عالم‌ده

گله‌نده اخلاقا، ائتميش قناعت، آيداخانيم

دانيشديراندا، دئييرسن‌كي: «سن‌له دوست دگيلم»

بويور گؤره‌ك، بودو رسمِ محبّت، آيداخانيم؟!

دليل سوْراندا، دئييرسن‌كي: «سن‌ده چوْخ قوْجاسان!»

نه‌دن قوْجا گؤره‌ر عالم‌ده نفرت، آيداخانيم؟

مني قوْجالدان، اوْدوركي، سني اوشاق ياراديب

بو رسمي دونيادا قوْيموش طبيعت، آيداخانيم

تزه گليب بازارا، كيم بو كؤهنه‌يه باخاجاق؟

جهان‌دا واردير هميشه بو عادت، آيداخانيم

سني گتيردي طبيعت كي، كي سؤيله‌سين منه «گئت!»

منيم‌ده گئتمه‌ييمه چاتدي نؤوبت، آيداخانيم

خُداكي وئردي سنه جان، منيمكي‌ني آليري

دئيير: «تئز اوْل كي، باشا چاتدي مُهلت»، آيداخاني

بو آلتميش ايل منه بس‌دير، يوْرولموشام، گؤزه‌ليم

سنه، خُدا ائده‌ مين ايل كرامت، آيداخانيم

دئييرسن: «اوزده توكون آغ، باشيندادا آزدير»

بو باره‌ده مني ائتمه ملامت، آيداخانيم

باشين توكون‌ده، جوان‌ليق، قوْلومداكي گوجه‌تاي

طبيعت ائيله‌دي ايل‌لرله غارت، آيداخانيم

زمانه، انساني مين رنگ‌ايله بوْيار، عزيزي

بوْياغچي‌ليقدا تاپيپ چوْخ مهارت، آيداخانيم

اؤزوم دگيشمه‌ميشم رنگيمي، فلك دگيشيب

هميشه من‌ده وارايدي صداقت، آيداخانيم

اوْلار كي رنگ عَوَض ائتدي، چاتيب پولا، مقاما

منه فقط يئتي‌شيب فقر، زحمت، آيداخانيم

بير عؤمر اهل ـ عياليم، هم اؤزوم قاليب يوْخسول

جهان‌دا دايمي چكديك اذيّت، آيداخانيم

دئدين: «كادو آز آليبسان، اوْدوركي دوست دگيلم»

بو فقره كاش گله ميليون‌جا لعنت، آيداخانيم

بو رسمي كيم قوْيوب عالم‌ده‌كي، عزيزلرده

محبّته آلا بير بوْللو رشوه‌ت، آيداخانيم؟!

بئش ايل اوْلوركي، منه بير اؤپوش‌ده وئرميرسن

دوْداق‌لاريم اوزونه قالدي حسرت، آيداخانيم

سن حقلي‌سن، گؤزه‌ليم، چون‌كي سيگارين قوْخوسو

تؤره‌لدير انسان اوچون بوْللو نفرت، آيداخانيم

دئيه‌نده «پيس باباجون»، اينجي‌مز اوره‌ك سن‌دن

من ائتمه‌رم بو سؤزونده‌ن شكايت، آيداخانيم

گيلئي‌ليگي بيتيره‌ك گل، «بلاچه»، «شيطانچا»!

سنين‌له كوسمه‌گه يوْخ من‌ده طاقت، آيداخانيم

گؤزه‌ل‌لرين گؤزه‌لي! ايسته‌گيم بودور دايم

اوزون بير عؤمرون اوْلا، چوْخ‌دا راحت، آيداخانيم

گلين‌ليگين گؤره‌م، آغ پالتار، آغ‌دا بختين اوْلا

نصيب اوْلا سنه هر جور سعادت، آيداخانيم

يوز اللي ايل عؤمورون، بخته‌ورليگ‌ايله كئچه

ايشين هميشه اوْلا عيش ـ عشرت، آيداخانيم

اوزون اوْلا بوْيون، هم بختين، هم‌ده‌كي عؤمرون

باهار، ياشيل‌ليق اوْلا هم‌ده قسمت، آيداخانيم

گله‌نده اوْرتايا «آرش» سؤزو، گولومسه‌يه‌رك

ياواشجا بير اوْنادا ايسته رحمت، آيداخانيم

****************************************************************************

 مبارك اوْلسون

بير ناز بالاسان، گول‌كيمي گؤيچه‌ك، آيدا

هئچ گول اوْلاماز گؤزه‌ل سنين‌ تك، آيدا

ياز تك بزه‌دين پاييزدا سن دونياميزي

اوْلسون بو دوْغوم گونون مبارك، آيدا

***

گول‌لر اوْلاماز سن‌كيمي الوان، آي قيز

تانري سني ائتميش بيزه احسان، آي قيز

باش‌دان- آياغا، حوري- مَلَك‌سن، سؤز يوْخ

اخلاق‌دا شولوق، بير آز دا شيطان، آي قيز

***

گلميشدي ايگيرمي آلتي‌گون «آذر»‌دن

بير پاي‌دا بيزه وئريلدي خوْش اختردن

بير كؤرپه مارال گلدي‌كي، نازلي باخيشي

اوْلموش بيز اوچون دگرلي مين گؤوهردن

***

سن، نازلي مارال‌سان، قوزو جئيران، آيدا

هر خوْش گولوشون دردلره درمان، آيدا

گلديكده، بيزه باغيشلاييبسان يئني جان

تايسيز بالاسان، جان سنه قوربان، آيدا

***

«سوْلماز» باغينا، گؤزه‌ل گول اوْلدون، گؤزه‌ليم

«رامين» حياتيندا سونبول اوْلدون، گؤزه‌ليم

شن نغمه، شيرين سؤزه ديل آچدين، آيدا

خوْش ماهني‌لي- سؤزلو، بولبول اوْلدون، گؤزه‌ليم

***

هر بير گولوشون، گول يارادير مين خوْنچا

جنّت‌ده‌ده يوْخ‌دو سن گؤزه‌ل تك غوْنچا

شادليق گونو، شن بايراميميزدير، آيدا

اوْينا، بيزه روح باغيشلا، آي شيطانچا

***

«فخري» حياتيندا، پارلادين اوْلدوز تك

«آرش» كاميني دادلي ائديبسن دوز تك

آذر آيي‌ني، مين اوچ‌ يوز هشتاد ايكي‌دن

بايرام ائده‌رك، خوْش بزه‌دين نؤوروز تك

-------------------------------------------------------

واسه هفتمین سال تولد آیدا

آمدي، هستيِ ما را چون گلستان كردي

خانه را غرقِ گل و لاله و ريحان كردي

چه صفايي به دل و رويِ تو بود، اي گل ناز

كه جهان را بَدَل از روضه‌ي رضوان كردي؟

از تو شد بيست و ششِ آذر ما چون نوروز

آمدي، فصل خزان را چو بهاران كردي

مايه‌ي «فخري» و نازي تو به دنيا، «آيدا»

كارِ صد اختر و خورشيد درخشان كردي

جان به قربان تو، اي غنچه‌ي زيبا، گل ناز

كه چو عيد آمدي و خانه چراغان كردي

آيدا جان!

گفته‌اند كه «با يك گل، بهار نمي‌شود»، ولي اگر آن يك گل به زيبايي و صفاي تو باشد، هزاران بهار با خود مي‌آورد.

ما اين را ديده و از دل و جان، باور كرده‌ايم.

تو آن يگانه گلي كه ماه آذر را به فروردين ماه مبدل ساختي و آن خورشيد بي‌همتايي كه از پاييز، نوبهاري جاودانه آفريدي.

بيست و ششم آذر ماه، هشتمین سالگرد بر دميدن آفتابي هستي‌بخش و فرشته‌اي بهشت آفرين چون تو، بر خود و مادر و پدر گرامي‌ات و به همه‌ي ما فرخنده باد

یک سال گذشت

از ساعت 15/17 روز شنبه 23 مرداد 1389 در بخش اورژانس بیمارستان امام‌رضا(ع) تبریز، با جدا شدن روح حمید آرش آزاد از تن رنجورش، حمید آرش آزاد زندگی و تولد دیگری را آغاز کرد.

همواره زندگی را نه در زنده بودن و حضور فیزیکی بلکه به معنی در یاد دیگران بودن دانسته‌ام.

یاد و نام حمید آرش آزاد در این یکسال همواره در هر مجالس که دوستان و دوست دارانش حضور داشتند گرامی داشته شد.

اینکه می‌گویند از دل برود هرآنکه از دیده رود شاید در مورد هنرمندان متعهد و  مردمی که همواره برای هم‌نوعان خود زندگی کردند عبارت جالبي نباشد.

حمید آرش آزاد از 4 دی 1327 تا 23 مرداد 1389 حضور فیزیکی داشته و از آن تاریخ به بعد در یادها خواهد بود و نوشته ها و یادگارهایی که از خود بجا گذاشته بیانگر ارزش و منزلت اجتماعی او خواهد بود.

ویژه نامه ای که پیش روی شماست با تلاش مجموعه ای از دوستان برای گرامی داشت اولین سالگرد سفر تن حمید آرش آزاد  تهیه شده است.

از همه عزیزان و دوستانی که با ارسال مطالب خود ما را در تهیه این ویژه‌نامه یاری کردند قدردانی می‌نمایيم.